Werken met mijn autisme, waar ben ik goed in?

Leren werken met mijn autisme heeft me lang gekost. Zoals het er nu uitziet bijna 35 jaar zelfs! Misschien heb je wel een beeld bij hoe dat gaat, misschien niet. Ik wil in ieder geval eens vertellen hoe het bij mij werkt.

werken-met-autisme-vrouwen

Hoe ging dat in het verleden?

Toen ik jong was, was er nog veel minder bekend over autisme bij vrouwen. Ik hoorde pas van mijn moeder dat de juf in groep drie zei ‘er is iets met haar, maar ik heb geen idee waar we het moeten zoeken’. Ik bleef dat jaar zitten omdat ik op sociaal gebied jong over kwam, want op cognitief gebied hoefde het niet. Door mijn perfectionisme (toen al) vond ik dat prima. Had ik een jaar langer om te oefenen op letters snel genoeg uit letterbakken krijgen.

Dat ‘er is iets, maar geen idee wat’ is eigenlijk mijn hele schooltijd blijven hangen. Mijn dyspraxie werd wel bekend, net zoals mijn dysfasie, maar dat leek niet alles te omvatten waar ik tegenaan liep. Zo waren prikkels best wel een ding, terwijl benoemen dat ik overprikkeld was dat niet was. Dat hoor je vaker, dat autisten overprikkeld zijn benoemen als ‘ik ben ziek’, of ‘ik heb buikpijn’, omdat het gewoon te lastig is om op zo’n moment alles te verwoorden wat er gebeurt. Gelukkig heb ik daar nu meer inzicht in! Ook heb ik in deze periode heel erg leren ‘masken’. Waar dat in de basisschool bestond uit ‘hoe hoor je je armen te houden als je rent’, kreeg ik nu lastige vragen zoals ‘weet jij wat pijpen is? Ja? Wat is dat dan?’ Het was natuurlijk bedoeld om mij te zien zoeken naar het sociaal geaccepteerde antwoord, want ik had ook wel door dat gewoon vertellen wat er gevraagd werd niet de bedoeling was. Grappig joh! Oh, en dan waren er de projecten en vakken die een paar maanden tot een paar jaar duurden, en die aan het eind pas beoordeeld werden. Herinnert iemand zich CKV1? Waarbij je zoveel voorstellingen, musea etc. moest bezoeken, en daar een verslag over moest schrijven? Dat vak hadden we zo uit mijn hoofd in vier en vijf havo, en het werd in de laatste tentamenperiode van het jaar pas bekeken hoe het ging.

Lees ook: Competenties, wat wil ik en wat kan ik

Hoe ging het werken met autisme dan?

Dat was de schoolperiode. Nou ja, ik heb een paar keer geprobeerd te studeren, maar zullen we het daar maar niet over hebben? Plannen ging moeilijk, ik vergat afspraken, en bij stages lukte het me niet om tijd te vragen voor mijn stage-opdrachten of om überhaupt te doen wat er van me verwacht werd.

Het werken zelf ging prima, zolang ik wist wat ik moest doen. Ik ben niet goed in net doen alsof ik druk ben, terwijl ik niets om handen heb. Aan de andere kant werk ik snel, heel snel, als het gaat om uitzoekwerk. Laat mij facturen inboeken, zorgen dat die goed opgeborgen zijn, kas boeken, geld tellen, dat soort dingen doe ik vaak sneller dan de gemiddelde persoon. Net zoals lezen, maar dat schijnt dan weer niet een veel gevraagde vaardigheid te zijn. Het leuke is, dat ik ook goed ben in sociale dingen tegenwoordig. Ik heb als telefoniste gewerkt, en ik was daar echt heel erg goed in. Zoeken naar werkzaamheden tussen de telefoontjes door, dat lukt me dan weer minder goed. Want als ik al iets zie, hoe pak ik dat dan op zonder mensen het idee te geven dat zij het niet goed genoeg doen?

Werken met autisme nu

Ik doe nu administratief werk, en daar word ik blij van. Ik heb genoeg werk om mezelf bezig te houden in de uren dat ik werk, en dat is voor mij belangrijk. Ik heb manieren om mezelf af te sluiten als dat nodig is, in ieder geval van geluid. Geuren zijn een ander ding, merkte ik toen gisteren iemand besloot uren achter elkaar te gaan printen. Mijn noise-cancelling koptelefoon kon het constante lawaai buiten sluiten (wel jammer dat ik daardoor mezelf af moest zonderen van mijn collega’s, maar dat is nou eenmaal zo. Dat durf ik ook te doen tegenwoordig.). Geuren buitensluiten gaat helaas nog steeds niet. Dat soort dingen zorgen nog steeds voor overprikkeling, en in het geval van de printerstofjes en -geuren voor een migraine-aanval.

Werken met autisme gaat prima, in mijn geval. Ik heb een steeds beter beeld van mijn sterke punten, en van waar ik op moet letten. Ik durf ook steeds meer aan te geven wat ik nodig heb. De volgende stap: uitvogelen hoe ik zo’n collega kan vragen of dat printen ergens anders kan, omdat ik er anders ziek van word. Want dat het nodig was, daar ga ik dan nog maar vanuit. En daarna? Daarna wordt het tijd voor durven. Durven aangeven wat ik wil leren, en weer durven dromen over een toekomst met werk.

Stoppen met moeten

HUMAN BEINGS MAKE LIFE SO INTERESTING. DO YOU KNOW, THAT IN A UNIVERSE SO FULL OF WONDERS, THEY HAVE MANAGED TO INVENT BOREDOM. (Death)”

Terry Pratchett – Hogfather

Mensen kunnen zich vervelen. Ik heb de neiging om dat uit de weg te willen gaan. Dat betekent dat ik al snel de andere kant op doorsla: ik moet van alles van mezelf, om maar bezig te blijven en niet stil te staan.

Iets wat ik nu moet van mezelf is stoppen met moeten. Tot op zekere hoogte natuurlijk, er zijn dingen die nu eenmaal blijven. Zo moet ik vanaf volgende maand werken van mezelf. Anders komt er geen geld binnen, en blijf ik weer steeds thuis plakken. Dat is natuurlijk niet handig. Ik moet eten en slapen, anders ga ik dood. Ik heb het dan ook niet over dat soort basisdingen.

Er zijn andere dingen die ik steeds moet van mezelf. Genoeg lezen, ik heb de neiging me schuldig te voelen als ik een dag niet gelezen heb. Daar wil ik mee stoppen. Als ik lees is dat fijn en tof en leuk, en zo niet, dan komt dat een andere dag wel weer. Bloggen is ook zoiets. Het is supergaaf om te doen, maar ik moet niet. En ik moet het ook niet perfect of volgens SEO of voor de lezers doen. Ik doe het voor mezelf, en omdat ik het leuk vind. Daar komen uiteindelijk ook de leukste stukjes van.

Het wordt tijd om niet te moeten, en mijn perfectionisme los te laten. Dat is niet makkelijk, maar het is vast te doen. Bij deze, hier is de eerste stap: ik ratelde maar wat, en ga geen foto zoeken voor bij deze post …

Hoe begin je met Dungeon and Dragons spelen?

Volg jij ook Stranger Things? Deze populaire serie gaat over een groepje jongens die Dungeons and Dragons spelen, waarbij de monsters uit die wereld echt bestaan.

dungeons-and-dragons-setting-villa-haunted
Image by Peter H from Pixabay

Gelukkig is dat in het echt niet zo (toch?). Wat wel echt zo is, is dat Dungeons and Dragons – of D&D – ontzettend leuk is om te spelen. En dankzij wat aanpassingen is het tegenwoordig een stuk makkelijker om te spelen dan in de tijd waarin Stranger Things zich afspeelt! Het is niet meer alleen voor nerds. Of … eigenlijk misschien wel, maar nerds zijn cool. Dus als jij ook wil gaan spelen, laat je niet tegenhouden!

Lees verder