schrijven-plannen-plot-veranderingen

Plannen bij het schrijven van een boek, of niet?

Het is voor mij nog steeds een zoektocht. Ik wil graag plannen wat ik schrijf. Soms is dat gewoon nodig. Aan de andere kant heb ik er juist ook wel eens moeite mee.

schrijven-plannen-plot-veranderingen

Voordelen van het plannen van een verhaal

Het plannen van een verhaal heeft best wel wat voordelen. Zeker als het gaat om bijvoorbeeld een boek of een ander groot project. Zo geeft het richting aan welke kant ik op wil, zodat ik daar naartoe kan schrijven. Ik kan werken aan een ander stuk als ik op het ene stuk vast loop. Wat ik schrijf wordt beter als ik er vast wat thema’s in kan verwerken. Ik kan makkelijker overzicht houden over de personages van het boek. Het is denk ik duidelijk: als ik heel eerlijk ben, werkt het voor mij beter als ik het een en ander plan van tevoren.

Lees ook: Plannen en waar mijn interesse daarvoor vandaan komt

Waarom is het toch moeilijk?

plannen-schrijven-veranderingen

Toch neig ik steeds weer naar wat ze bij Nanowrimo ‘pantsen’ noemen. Ik begin gewoon ergens. Vaak bij een idee dat ineens in mijn hoofd opkomt, of bij een writing prompt. Voor korte verhalen werkt dat vaak prima, maar ik wil graag een boek schrijven. Waarom kom ik dan steeds terug bij het gewoon wat doen?

Dat heeft er vooral mee te maken dat ik plannen moeilijk los kan laten. En in mijn hoofd wordt dat dan: ‘als ik geen plannen maak, geeft het ook niet als het anders loopt’.

Het gebeurt namelijk altijd bij mij. Volgens mij geldt dat voor elke schrijver, in ieder geval voor elke schrijver die ik ooit las of sprak over het schrijfproces. Ik heb allemaal plannen, maar dan loopt tijdens het schrijven het verhaal toch anders. Ik krijg het niet voor elkaar om een bepaalde wending in het boek te verwerken. De ruzie die ik voor personages gepland had wordt te groot, waardoor ik ze niet meer geloofwaardig vriendelijk kan laten doen. En hup, daar gaat mijn hele plan! Of tenminste, zo voelt het dan.

Soms wil ik een ander hoofd. Een die gewoon een nieuw plan maakt als het nodig is. Een die ergens een ander personage tussen schuift, en daarmee de boel weer op gang brengt, in plaats van het verhaal aan de kant te zetten. Maar schrijven is niet zo makkelijk, het is hard werken. Helemaal als je hoofd niet tegen het veranderen van plannen kan.

5 gedachten over “Plannen bij het schrijven van een boek, of niet?

  1. Lindsey schreef:

    Wat een leuke blogpost! Ik begrijp volkomen wat je bedoelt!
    Zelf ben ik een enorme planner (zowel in mijn schrijven als mijn dagelijks leven), maar het is ook al vaak gebeurd dat mijn planning en werkelijke verhaallijn toch wat van elkaar gaan afwijken. Wat ik dan doe is mijn planning wat aanpassen zodat het toch terug mooi samenloopt.

    Ik weet natuurlijk niet in hoeverre je plant, maar voor mijn verhalen blijft mijn planning wel vaag. Het gaat dan eerder over grote thema’s die ik wil aanstippen of bepaalde punten waar ik naartoe werk, maar voor de rest laat ik de personages zelf bepalen.

    • Jantine schreef:

      Ik ben echt nog aan het zoeken wat voor mij dan wel werkt ­čśë Ik ben nu bezig met grote lijnen, en dat lijkt inderdaad beter te gaan. Hiervoor wilde ik ├│f teveel plannen, of ik plande maar niets. Heerlijk, zo’n zwart-wit hoofd …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.